ട്രെയിന് ഒരു മണിക്കൂര് വൈകുമെന്ന അറിയിപ്പ് കേള്ക്കുന്നു. ഇന്ന് സ്റ്റേഷനില് തിരക്ക് കുറവാണ് . ഉച്ചവെയിലില് തിളങ്ങുന്ന പാളങ്ങള് .
മിനറല് വാട്ടര് വാങ്ങി പണം ഏല്പ്പിക്കുമ്പോള് അബുക്കയുടെ മുഖത്ത് അവിശ്വസനീയത. ഓരോ യാത്രയിലും സിഗരറ്റും മാസികകളും വാങ്ങിയിരുന്നത് ഇവിടെനിന്നായിരുന്നു.
എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ദിവസങ്ങള് പോയത് . എന്തെല്ലാം മാറ്റങ്ങള് ...!
മുന്പ് ബാംഗ്ലൂരിലേക്കുള്ള ഓരോ യാത്രയും ആഘോഷമായിരുന്നു . ചുറ്റിലും സുഹൃത്തുക്കളുടെ വലയം . അതിലെ അപകടം മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴേക്കും വൈകിപ്പോയിരുന്നില്ലേ ..
എവിടം മുതല്ക്കായിരുന്നു താളപ്പിഴകളുടെ തുടക്കം.....?.
ദാമുവേട്ടനില് നിന്നോ ?. അതോ ഹമീദില് നിന്നോ .....?
തലയിലെ കെട്ടഴിക്കുമ്പോള് ഒരു ഇന്ദ്രജാലക്കാരന്റെ കയ്യടക്കത്തോടെ കഞ്ചാവ് ബീഡികള് മാറ്റം ചെയ്തിരിക്കും പോര്ട്ടര് ദാമുവേട്ടന് .
വലിയൊരു കുടുംബത്തെ നോക്കാന് പോര്ട്ടര് ജോലിയില് നിന്നും കിട്ടുന്നത് തികയാതെ വന്നപ്പോഴാണ് ദാമുവേട്ടന് ഇതും തുടങ്ങിയത്. ഇതിലെ അപകടത്തെ കുറിച്ച് നല്ല ബോധ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു .
എന്നിട്ടും .....
ഇവിടെങ്ങും കാണാനില്ലല്ലോ ദാമുവേട്ടനെ. ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചാലോ.....?
വേണ്ട.....
ജയിലിന്റെ ഇരുണ്ട അറകളില് മക്കളെ ഓര്ത്ത് വിതുമ്പുന്ന ആ മുഖം എനിക്ക് സങ്കല്പ്പിക്കാന് വയ്യ.
ഹമീദിനെ പരിചയപ്പെടുത്തിത്തന്നതും ദാമുവേട്ടന് തന്നെയാണ് .സിറിഞ്ചിലൂടെ കത്തിപ്പടരുന്ന ലഹരിയുടെ പുതിയ ഒരു ലോകം, പുതിയ ബന്ധങ്ങള്........അങ്ങനെ പുതുമകള് തേടി തുടങ്ങിയ ഒരു യാത്ര .
ബോധമണ്ഡലത്തില് അപൂര്വ്വമായി കടന്നു വരുന്ന ഓര്മ്മകളിലൂടെ ഒരു തിരിച്ചു വരവ് ഞാന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നോ ?
നീന്തി കയറാന് ഒരുങ്ങുമ്പോള് കൂടുതല് ആഴങ്ങളിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെട്ടു. വലിച്ചെറിയുന്ന സിറിഞ്ചുകള്ക്കൊപ്പം പറന്നുപോയത് കുറെ മൂല്യങ്ങളും , തകര്ന്നു പോയത് നൊന്തു പ്രസവിച്ച ഒരമ്മയുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും ആയിരുന്നു.
അധാര്മ്മികതയിലൂടെ ഒരു വഴി നടത്തം ........
പതുക്കെ പതുക്കെ ജീവിതം കൈവിടുകയായിരുന്നു.
തെറ്റുകളെ ശരികളാക്കിയുള്ള എന്റെ യാത്ര ഇന്നെവിടെയെത്തി?
ഇന്നീ ജീവിതം കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് രണ്ട് അമ്മമാരോടാണ്. ജീവിതത്തില് വെളിച്ചമാകേണ്ട ഏക മകന് ലഹരിയുടെ തീരങ്ങളില് പറന്നു നടന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ താളം പിഴച്ചപ്പോള് തളര്ന്നില്ലല്ലോ എന്റെ അമ്മ . സമൂഹവും കുടുംബവും ഒറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടും കാലിടറി പോയതും ഇല്ല. അച്ഛന് മരിച്ചതില് പിന്നെ പ്രതീക്ഷകളത്രയും എന്നിലായിരുന്നു. മകനൊരു എഞ്ചിനീയര് ആയി തീരുമെന്ന് എത്ര സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കും ആ മനസ്സ്.
പക്ഷെ....
ഒരിക്കല് ഹമീദിനെ കാണാതെ പതിവ് ഡോസ് വൈകിയതില് പിന്നെയാണ് കഥയും മാറിയത്. സമനില തെറ്റിയപ്പോള് കാണിച്ചു കൂട്ടിയ അവിവേകങ്ങള് ആണല്ലോ അവസാനം ആ ചികിത്സാ കേന്ദ്രത്തില് എത്തിച്ചതും. അമ്മാവന്മാരുടെ പരിഹാസത്തിന് മുന്നില് നിസ്സഹായതയോടെ കണ്ണ് തുടക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖം ഇപ്പോഴും എന്റെ ഓര്മ്മകളില് മായാതെയുണ്ട് . ആ കണ്ണീര് മാത്രം മതിയാകുമായിരുന്നു എന്റെ ഈ പാഴ്ജന്മം ഉരുകിതീരാന് . എന്നിട്ടും എന്നെ ശപിച്ചില്ലല്ലോ എന്റെ അമ്മ. സ്വന്തം കണ്ണീരിലൂടെ കഴുകി തീര്ക്കുകയായിരുന്നോ എന്റെ പാപങ്ങളെ.....
ഓരോ തുള്ളി കണ്ണീരും ദൈവത്തിലേക്കുള്ള ഒരായിരം പ്രാര്ത്ഥനകളായിരിക്കണം......
ഡോക്ടര് ബാലസുമ....... ഞാനെന്ത് വിളിക്കണം ......? ഡോക്ടറെന്നോ അമ്മയെന്നോ. ? അമ്മ എന്ന് തന്നെ വിളിക്കാം . എനിക്ക് അമ്മ മാത്രമായിരുന്നോ അവര്?. ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള മകന്റെ തിരിച്ചു വരവും സ്വപ്നംകണ്ട് നാട്ടില് നിന്നും വരുന്ന അമ്മക്ക് ഒരു സാന്ത്വനം കൂടി ആയിരുന്നില്ലേ . ഒരു പക്ഷെ അമ്മയില് പ്രതീക്ഷയുടെ തിരിതെളിയിക്കാനും അവര്ക്ക് കഴിഞ്ഞിരിക്കണം.
എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട മധുരങ്ങളും കൊണ്ടാവും പലപ്പോഴും അമ്മ വരിക. "അവനിതൊന്നും കഴിക്കാന് പറ്റില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരിക്കലും എന്റെ അമ്മയെ നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല ഡോക്ടറമ്മ . അമ്മയുടെ വാത്സല്യ പകരുന്ന ആ മധുരം പലപ്പോഴും എന്റെ ചുണ്ടുകളില് ചേര്ത്ത് "അമ്മ തരുന്നതല്ലേ....... കഴിക്കു "എന്ന് എത്ര വട്ടം ഡോക്ടര് അമ്മ എന്നെ ഊട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ചികിത്സക്കിടയില് പലപ്പോഴും വിഭ്രാന്തിയുടെ വക്കോളം എത്തിയ എത്രയെത്ര ദിവസങ്ങള് ....! സ്വബോധം തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ട സമയങ്ങള്...
പതുക്കെ പതുക്കെ താളം വീണ്ടെടുക്കുക ആയിരുന്നു.
ആശുപത്രിയുടെ പുറത്തുള്ള മനോഹരമായി പൂന്തോട്ടത്തില് എന്നെയും കൊണ്ട് നടക്കും ഡോക്ടറമ്മ. ഓരോ പൂക്കളെ പറ്റിയും ഓരോ കഥകള് പറഞ്ഞുതരും. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയോടെന്നപോലെ.
ഒരിക്കല് ഡോക്ടറമ്മയുടെ മുറിയില് ഇരിക്കുമ്പോള് ടേബിളില് ഫ്രെയിം ചെയ്ത് വച്ചൊരു ഫോട്ടോ കണ്ട് "ഇത് ആരാണ് .." എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് . " നീ തന്നെ..... . നിന്നിലൂടെ ഞാന് തിരിച്ചു പിടിച്ചത് എന്റെ മകനെയാണ്".
എന്ന് പറയുമ്പോള് ആ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞിരുന്നത് ഇപ്പോഴും ഓര്ക്കുന്നു .
എന്നിലെ തെറ്റുകളെ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു കുട്ടിയാണ് ഞാന് ഇന്ന് .
നീണ്ട ആറുമാസത്തെ അനുഭവങ്ങള് എന്നെ ഒരുപാട് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.
ആ ചികിത്സാലയത്തിന്റെ പടികള് ഇറങ്ങിയ നിമിഷങ്ങള്...... .
അമ്മ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ." ഇതാ ഞാനെന്റെ മകനെ തിരിച്ചു നേടിയിരിക്കുന്നു " എന്ന് ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്ന ആ മുഖം എനിക്കിന്നും മറക്കാന് കഴിയുന്നില്ല . വെളുത്ത യൂണിഫോമില് ഡോക്ടര് ബാലസുമയും വന്നു. അന്നേവരെ ഡോക്ടറമ്മയെ ആ വേഷത്തില് കണ്ടിട്ടില്ല ഞാന് . എന്നെ നേര്വഴി നടത്താന് ദൈവം ഭൂമിയിലേക്ക് അയച്ച ഒരു മാലാഖയെ പോലെ............
നിറയുന്നു കണ്ണുകളോടെ ഡോക്ടറമ്മ എന്റെ കൈപിടിച്ച് അമ്മയെ ഏല്പിച്ചു. "ഇതാ നിങ്ങളുടെ മകനെ ഞാന് തിരിച്ചു തരുന്നു" . അമ്മ തിരുത്തി, "എന്റെ അല്ല ..നമ്മുടെ മകനെ " .
എന്റെ അമ്മയോടൊപ്പം ഞാന് ദൂരെ നടന്നു മറയുമ്പോള് മകന്റെ ഫോട്ടോയില് മുഖം ചേര്ത്ത് ഡോക്ടറമ്മ കരയുകയായിരുന്നോ ?
ഇന്റര് സിറ്റി എക്സ്പ്രസ് കിതച്ചെത്തി. ഓര്മ്മകളില് നിന്നും ഉണര്ന്നെണീറ്റ് ഞാന് ട്രെയിനിനടുത്തെക്ക് നീങ്ങി . സ്റ്റേഷനില് തിരക്ക് കൂടിയിട്ടുണ്ട്. വണ്ടി പതുക്കെ നീങ്ങി തുടങ്ങി. ആള്ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ വേഗത്തില് നീങ്ങുന്നത് ദാമുവേട്ടനാണോ..? പക്ഷെ തലയില് ആ കെട്ടില്ലല്ലോ..
കാഴ്ചകളെ മറച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടിക്കു വേഗത കൂടുന്നു. കിതപ്പ് മാറി. ഇനി ഇത് കുതിച്ചു പായും. പ്രതീക്ഷയുടെ പുതിയ ലോകത്തിലേക്ക്.
ചിത്രം ഗൂഗിള്
.png)
